Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα και πώς θα αντιμετωπιστεί

Γιατί η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα θεωρείται δομικό πρόβλημα;

Η τρέχουσα στεγαστική κρίση δεν αποτελεί ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων της τελευταίας 15ετίας. Σύμφωνα με μελέτη του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, η εκρηκτική άνοδος στο κόστος στέγασης (35,4% την περίοδο 2018-2023) σε συνδυασμό με τη δυσανάλογα μικρή αύξηση των εισοδημάτων (μόλις 8%), έχει εγκλωβίσει τα νοικοκυριά. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 27% των Ελλήνων δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για στέγαση, ποσοστό πολύ υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. 💡

Ποιοι παράγοντες οδήγησαν σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση;

Η ρίζα του προβλήματος κρύβεται στη μεγάλη ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης ακινήτων. Η έντονη συγκέντρωση του πληθυσμού στην Αττική, η γήρανση των κτιρίων, το υψηλό ενεργειακό κόστος και η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων στερούν πολύτιμα σπίτια από την αγορά. Επιπλέον, το πρόγραμμα Golden Visa και οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις στην αξιοποίηση κενών ακινήτων επιτείνουν το έλλειμμα, την ώρα που η ιδιοκατοίκηση υποχωρεί σταδιακά.

Ποιες άμεσες φορολογικές παρεμβάσεις προτείνονται;

Για την ανακούφιση των πολιτών, προτείνεται η αύξηση προσφοράς κατοικιών και η ενίσχυση του εισοδήματος μέσω στοχευμένων φοροελαφρύνσεων. Συγκεκριμένα, προτείνεται η έκπτωση των δαπανών για ενοίκιο, στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας και ενέργεια από το φορολογητέο εισόδημα. Παράλληλα, κρίνεται αναγκαία η αποσύνδεση της Golden Visa από την οικιστική αγορά, ώστε να επιστρέψουν ακίνητα στις παραδοσιακές μισθώσεις. 💰

Πώς μπορεί η αποκέντρωση να δώσει μόνιμη λύση στο πρόβλημα;

Μακροπρόθεσμα, η οριστική αντιμετώπιση απαιτεί αποκέντρωση της οικονομικής δραστηριότητας. Η αναβάθμιση των υποδομών υγείας, παιδείας και μεταφορών στην περιφέρεια, μαζί με την παροχή οικονομικών κινήτρων για τη μετεγκατάσταση επιχειρήσεων και νοικοκυριών, θα μειώσει την ασφυκτική πίεση που δέχονται τα μεγάλα αστικά κέντρα. Τέλος, προτείνεται η αξιοποίηση ανενεργών ακινήτων μέσω προγραμμάτων κοινωνικής αντιπαροχής για τη δημιουργία νέου, προσιτού οικιστικού αποθέματος.